blog-image

Vijf tips wanneer je gaat scheiden en er zijn kinderen bij betrokken

  1. Haal de pleister er snel af wanneer het duidelijk is dat jullie gaan scheiden! Kinderen zijn intuïtieve en open wezens. Ze voelen feilloos aan dat de dynamiek thuis anders, dat er iets verschoven is tussen papa en mama. Hoe jong ze ook zijn. Hen lang in het ongewisse laten geeft veel ruimte om onzekerheid te creëren bij een kind. Er ontstaat dan tijd om zelf te bedenken wat de verklaring kan zijn van de verandering in sfeer. Wat doet de mens in zo’n situatie als eerste? Zelfs als kind? Juist. Zichzelf een prominente plek geven in waarom iets gebeurt. Oftewel zichzelf in meer of mindere mate de schuld geven. Dat zijn nare gevoelens die voorkomen kunnen worden door de pleister er snel af te trekken.
  2. Voer een gesprek. Altijd! Ongeacht hoe oud een kind is. Zelfs een baby kan de energie voelen veranderen wanneer je hem of haar uitlegt wat er gaat gebeuren. Dus ga samen met je (ex-)partner ervoor zitten en leg uit dat jullie gaan scheiden. Dat het man en vrouw zijn van elkaar stopt, maar dat het ouderschap voor altijd is.
  3. Talk when you are ready! Wanneer je punt 2 uitvoert is het van belang dat er ruimte is voor de gevoelens van je kind(eren) dus je moet alert zijn op beïnvloeding van je eigen emotionele staat. Tuurlijk mogen kinderen je verdriet of boosheid zien, maar dit is het moment waarop zij de ruimte krijgen. Niet jij. Een kind heeft een aangeboren bron van loyaliteit naar zijn of haar ouders. Wanneer een kind voelt dat het jou als ouder over je schoenen loopt wil een kind dit compenseren of oplossen. Dat heeft tot gevolg dat hij of zij weggaat bij de eigen gevoelens die op dat moment spelen en zich richt op jou. Dat is niet de bedoeling van dit gesprek. Kortom voer het gesprek als je voelt dat je het kunt dragen. Ga in je volwassen ouderrol staan!
  4. Besef dat je kind voor de helft de genen van je (ex-)partner heeft. Overduidelijk en al veel vaker aangehaald als het over scheiden gaat, maar goed om je nogmaals aan te herinneren. Op het moment dat jij lelijk praat over de andere ouder wijs je indirect een groot gedeelte van je eigen kind af. Hij of zij is namelijk voor de helft ook de genen van die ander. We willen allemaal weerbare en zelfverzekerde kinderen grootbrengen, toch? Zorg dus dat jouw frustratie niet hun probleem wordt. Ja, je ex vertoont misschien gedrag wat voor jouw ontzettend storend kan zijn, maar wanneer je een zelfde karaktereigenschap signaleert bij je kind blijf het kind dan zien voor wie het is. Zichzelf in alle uniekheid en niet je ex-partner. Wees alert op de afwijzing die je dus soms (in)direct kan uitstralen.
  5. Gun je kind zijn of haar eigen drama op hun levenspad. Een heel moeilijk punt voor de meeste ouders, want je kind door een moeilijke tijd zien gaan spreekt direct ons eigen schuldgevoel aan. Biologisch gezien willen we onze kinderen beschermen. Daarnaast meten ouders vaak hun ‘ouderschapsprestatie’ af aan hoe gelukkig een kind is. Vraag jezelf eens af voor wie jouw kind geen verdriet mag hebben. Is het omdat jij je dan tekort voelt schieten? Of is het omdat het verdriet van je kind echt niet te managen is voor je kind?……. Onvermijdelijk is dat we allemaal ons eigen pad moeten lopen in dit leven. Als ouder kun je enkel voorleven hoe je omgaat met tegenslag op dit pad, maar je kunt het niet voorkomen. Sterker nog echt weerbare kinderen krijg je niet wanneer je het pad helemaal voor ze schoonveegt. Weerbaarheid ontstaat als je ze in de basis meegeeft dat ze aankunnen wat er op hun pad komt! Geen enkel gevoel is immers voor altijd.
0